جشن شيليايی​ها به ياد قلب عاشق نرودا

فرانس پرس: شيليايی​ها که تا همين چند سال پيش اشعار نرودا را در گنجه​هايشان مخفی می​کردند، حالا يکصدا به مناسبت تولد صدسالگی او فرياد می​زنند: «هوا را از من بگير، خنده​ات را نه».

 

دوازده ژوئيه سالروز تولد صدسالگی شاعر عاشقه پيشه شيليايی است. تمام دوستداران نرودا در ايستگاه راه​آهن پارال گردهم می​آيند، تا روزهايی را که نرودای نوجوان با پدرش در اين ايستگاه گذراند را ياد کنند. علاوه بر اين ايستگاه، پارال ميزبان قطاری است که از پايتخت شيلی اديبان و دوستداران و رئيس​جمهور ريچارد لاگوس به اين ايستگاه می​آيند.

پابلو نرودا در دوازده ژوئيه ۱۹۰۴ در پارال شيلی به دنيا آمد، نام اصلی​اش نفتالی ريکاردوريس با سوالتا است. نردوا از ترس پدرش که کارگر راه​آهن بود در نوجوانی اشعارش را با نام مستعار منتشر می​کرد، نام پابلو را دوست داشت و نرودا را از نام​يان نرودا شاعر قرن نوزدهمی چک گرفت.

مدير مدرسه​اش گابريلا ميسترال شاعر معروف شيليايی که اولين نوبل را به شيلی برد، اولين کسی بود که کشف کرد نرودای شانزده ساله قريحه شعر دارد. سی سال از مرگ نرودا می​گذرد اما هيچ جوانی نيست که قطعه​ای از اشعار او را وقتی که عاشق می​شود زير لب زمزمه نکند.

جوانان شيليايی هرکدام به نشانه علاقه​ای که به نرودا داشتند سيبی را به ياد او کنار هم گذاشتند که دست آخر قلب بزرگی شد که رويش نوشته بودند پابلو نرودا. وزن اين قلب که با سيب​های سرخ پوشيده بود به ۴ تن رسيد. همچنين يک طومار دو کيلومتری به ياد او در خيابان​های زادگاه وی پهن کرده بودند که هرکس به ياد او مطلبی در آن می​نوشت.

پابلو نرودا درست دوازده روز پس از کودتای ژنرال پينوشه چشم از جهان فرو بست، جوانان شيليايی او را به خاطر کلبی ​مسلک بودنش دوست دارند. مأموران کودتا وقتی در جست​وجوی اسلحه به خانه او ريختند نرودا گفت اينجا چيزی جز «کلمه» پيدا نمی​کنيد.

از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۰ اشعار او در شيلی اجازه چاپ نداشت. نرودا سه بار ازدواج کرد و بارها عاشق شد.

علاوه بر جشنی که در ايستگاه پارال برای نرودا برگزار شد، بسياری از دوستدارانش به صد کيلومتری سانتياگو جايی که نرودا و آخرين همسرش دفن شده​اند رفتند و اشعار او را روی کاغذهای کناری به يکديگر هديه دادند.

همچنين نشان افتخار نرودا به يک شاعر هندی با نام «اسکار اوکاتادا» داده شد.