براي فرزندِ دليرِ ايران  اکبر گنجي

 

 

 

دُرودت باد ، جاويدان  دُرودي

کز اينسان مرگ را کردي سرودي (1)

سياوَش وَش  در اين ايامِ عُسرت

بر آتش ، گوهرِ پاک آزمودي !

 

 

چراغِ جانت از ظَلمت ، بَري بود

وجودت، نفي راهِ بُتگري بود

چو ابراهيم ، آتش زيرِ پايت

گُلستان گشت و اينَت داوري بود!

 

 

تو اسرافيلِ عصري ، آن عزيزي

که رستاخيزِ پيش از رستخيزي(2)

از آتش بُگذري ، امّا نسوزي

به سنگت بشکنند ، امّا نريزي!

 

 

دليري خانه دارد در نگاهت

نگاهت شعله دارد پيشِ راهت

جهان را آدميت خواستاري

جهانِ آدميت جان پناهت !

 

 

تو جانِ روشني ، روحِ جواني

بميري يا نميري ، جاوداني

زمستان است و بي برگيت ، امّا (3)

بهاران را دُراي کارواني ! (4)

ز جوباران به دريا مي روي تو

سرت خوش ، گرچه بي ما مي روي تو

چراغِ آرزو برمي فروزي

ميانِ جانِ ما ، تا ميروي تو ! (5)

 

 

تو آن رنجي که نفي رنجِ مايي

ز جانِ خسته ، رنج آهنجِ مايي (6)

به ويرانِ تن آن جانِ ظريفي

که دوراز هر گزندي ، گنجِ مايي !

 

 

بنازم روزگارِ روزه ات را

شکوهِ جانِ شوق افروزه ات را (7)

تو بر آزادگان آموزگاري

بگردم دولتِ آموزه ات را ! (8)

 

                  

                                                          محمد جلالي چيمه (م ـ سحر)

                                                                        پاريس       30  /7/2005

يادداشت :

1-     « من مرگ را سرودي کردم!»  ، احمد شاملو

2-     «  هان که اسرافيلِ عصري اي عزيز  رستسخيزي ساز ، پيش از رستخيز»  ، مولوي

3-     گنجي در يکي از نامه هايش ، با نقلِ بخشي از « زمستان» سرودهء مهدي اخوانِ ثالث ، از لرزش و سرما در هواي 40درجهء بيمارستان شکوه مي کند .

4-     دُرا ي کاروان = زنگِ قافله

5-     اشاره و تلميحي ست به « ماهي سياهِ کوچولو» اثر صمد بهرنگي .

6-      آهنجيدن = بيرون کشيدن ، در آوردن ، جذب کردن ـ  رنج آهنج = بيرون آورنده و بيرون کشندهء رنج

7-     افروزه = آنچه بدان آتش گيرانند

8-     آموزه = درس ، آنچه تعليم دهند