چشم­ها در شهر پرجمعیت^*

 

 

کورت توخلسکی

ترجمه: سهراب مختاری

 

 

هنگام که صبح زود

سر کار می­روی

هنگام که با دلواپسی­هایت

در ایستگاه ایستاده­ای:

             نشانت می­دهد شهر 

             به صافی قیر خیابان

             میلیون­ها صورت

             در کانال­های انسان

دو چشم غریب، یک نگاه کوتاه،

ابرو، مردمک، پلک­ها –

چه بود؟ شاید شانس زندگیت...

گذشت، به باد رفت، دیگر نمی­آید.

 

از هزاران خیابان

می­گذری در عمرت؛

می­بینی در راه

که برده­اند از یادت.

             چشمی سلام می­کند،

             جان به طنین می­آید

             پیداش کردی، اما

             برای چند ثانیه تنها...                         

دو چشم غریب، یک نگاه کوتاه،

ابرو، مردمک­ها، پلک­ها –

چه بود؟ کسی زمان را برنمی­گرداند...

گذشت، به باد رفت، دیگر نمی­آید.

 

باید در راهت

از شهر­ها بگذری؛

با هر تپش قلبت

غریبه­ای را می­بینی.

      شاید یک دشمن باشد،

      شاید یک دوست باشد،

      شاید رفیق

            همرزمت باشد.

به روبه­رو می­نگرد

و پیشی می­گیرد...

دو چشم غریب، یک نگاه کوتاه،

ابرو، مردمک­ها، پلک­ها –

چه بود؟

از هستی انسانی تکه­ای

گذشت، به باد رفت، دیگر نمی­آید.

 

 

*Augen in der Großstadt, Kurt Tucholsky, Das große deutsche Gedichtbuch, S. 776, CONRADY, Karl Otto (Hers), Königstein/Taunus: Athenäum Verlag 1978